Gluttony

Yine o lanet olası rüya gibi… Bu yol, bu sağanak… Sanki doğa bile beni bu yere çekmek için elinden geleni yapıyor. Gömleğimden sızan soğuk, tenime yapışmış kumaşın her zerresini hissediyorum. Her nefesimde göğsüm daha da sıkışıyor, bu sadece nemden değil, bu ağırlıktan. Otele girmek zorunda olmak… Sanki tüm dünya benim burada olmamı istiyor, ve ben de lanetli bir kukla gibi sürükleniyorum.

O ağır, gıcırdayan kapılar ardımda kapandığında, içerideki hava bir duvar gibi çarptı yüzüme. Küf ve bayat yağın boğucu kokusu genzimi yaktı. Loş ışıkların yuttuğu bu lobi, sanki her gölgesiyle bir sır fısıldıyor. Ve sonra… o kadın. Masanın arkasındaki o şişman, terli kütle… Üzerindeki giysiler sanki ruhuna bile dar gelmiş. Nefesi, sanki içindeki tüm çürümüşlüğü dışarı kusuyor. Burası… burası yanlış bir yer.

“Merhaba. Bir oda rica edecektim. Attendant: (Nefes nefese, boğuk ve kısık bir sesle, dudaklarının kenarından bir parça yemek kalıntısı sarkıyor) Rezerv...asyonunuz var mıydı... canım? Jade: Hayır, henüz yapmadım. Sadece bir oda istiyorum. Attendant: (Gözleri Jadein vücudunda dolaşırken, yağlı parmaklarıyla büyük, eski bir anahtarı alıyor) Pekala... 207 numaralı oda. İkinci kat, solda... (Anahtarı uzatırken eli titriyor, terli avucuyla anahtarın metalini ısıtıyor.) Jade: Teşekkür ederim. (Anahtarı alırken istemeden eline değen yağlı parmaklardan tiksintiyle irkiliyor.)”

Anahtarı elime aldığımda, o yağlı parmakların tiksintisi tenime yapışmıştı sanki. Bu otel, her bir zerresiyle iğrenç bir sır barındırıyor. Merdivenleri çıkarken, her gıcırtı içimde bir çığlık gibi yankılandı. Koridorlar karanlık bir labirentti, duvarlardaki yıpranmış desenler bile bana bakıp fısıldıyordu. 207 numaralı kapının önüne geldiğimde, elimin titrediğini fark ettim. İçimde bir ses 'gitme' diye haykırıyordu, ama başka bir güç beni ileri itiyordu. Anahtarı deliğe soktum, soğuk metal parmaklarımı keser gibiydi. Kapı yavaşça açıldı… ve içeride… bir masa duruyordu. Üzerinde tabaklar, sanki bir ziyafet için hazırlanmış gibi. Garip bir şekilde iştah açıcı görünseler de, bir şeyler yanlıştı. Etler, sebzeler… Canlı gibi kıpırdıyorlardı. Sanki tabaklarda minik, titrek kalpler atıyordu. Gözlerimi kıstım, yaklaşmak istedim ama midemdeki burkulma beni durdurdu. Ve sonra… o oldu. Tabağımdaki o iğrenç, morarmış et yığını, bir anda canlandı. Uzun, yapışkan, morumsu tentaküller fırlattı, havada vızıldayarak bana doğru geldi ve… doğrudan ağzıma fırladı. Bir anlık tiksinti ve dehşetle boğazıma doldu, ciğerlerimi tıkadı. Bu… bu neydi? Ne… ne yedim ben?

Boğazıma dolan o iğrenç şey… Nefes alamıyorum! Midem kasılıyor, sanki içimde canlı bir şey çırpınıyor. Bu sadece kusma isteği değil, bu… bir şey değişiyor. Bir an, daha fazlasının ağzıma atıldığını hissettim, karşı koyamıyorum. Vücudum… kontrolü kaybediyorum. İçimde bir şeyler şişiyor, genişliyor. Gömleğim… dikişleri geriliyor. Bir ses duydum, kumaş yırtılıyor. Ter… her yerimden akıyor. Hayır! Dur! Bu ben değilim! Aynaya bakmak istemiyorum ama hissediyorum… hissediyorum… bedenim patlıyor. Lanet olsun… lanet olsun bu otele, bu yemeğe, her şeye!

“(Boğuk bir hıçkırık, ardından yüksek sesli bir geğirme) Ö-öhö… HAH! (Giyisisinin yırtılma sesleri arasında inilti) Hayır… HAYIR!”